Psychoterapia to proces, w którym szuka się źródeł trudności, z którym przychodzi Osoba. Tymi trudnościami mogą być sytuacje, relacje lub schematy zachowań. W psychoterapii nie chodzi bezpośrednio o eliminację objawów – one same mogą ustąpić, kiedy podczas terapii Osoba będzie doświadczać głębszego zrozumienia siebie, poczucia spójności, sprawczości, świadomości i odkryje w jaki sposób chroni się przed cierpieniem. W teraźniejszości często przejawia się echo przeszłości Osoby. Dzięki bezpiecznej podróży w przeszłość w obecności terapeuty_ki możliwe jest odkrycie i przeżycie nieuświadomionych uczuć i emocji. Daje to szansę na akceptację siebie, znalezienie własnej drogi, odkrycia które relacje są dobre, a które nie.

Psychoterapeutka_ta nie udziela rad, nie mówi co zrobić, jej_jego rolą jest towarzyszenie Osobie, w odkrywaniu siebie. Bez zaangażowania i pracy Osoby proces terapeutyczny nie będzie posuwał się do przodu. Osoba powinna też być przygotowana na to, że proces terapeutyczny ma swoją dynamikę i będą w nim momenty przyjemne, może pojawić się wrażenie stagnacji, a także momenty przeżywania trudnych emocji. Bezpieczna relacja w gabinecie daje możliwość doświadczania wszystkich emocji, a także wypróbowywania nowych zachowań, nowych słów, nowego siebie. Dzięki temu łatwiej jest wprowadzać "nową/nowego" siebie w życiu poza gabinetem. 

Sesje psychoterapeutyczne odbywają się raz w tygodniu, tego samego dnia i o tej samej godzinie. Sesja trwa 50 minut. Pierwszych kilka sesji to konsultacje, podczas których Osoba sprawdza, czy odpowiada jej ta tearapeutka/ten terapeuta, a terapeutka_ta sprawdza, czy może pomóc Osobie. 

Psychoterapeutka_ta jest zobowiązana do zachowania tajemnicy i kierowania się kodeksem etycznym, a także do superwizowania procesów terapuetycznych.  

Superwizja to omawianie procesu terapeutycznego z superwizorem, osobą, która ma duże doświadczenie w pracy psychoterapeutycznej i przeszła dodatkowe szkolenie. Superwizor wspiera psychoterapetkę_tę w pracy, proponuje obszary do pracy albo kierunek pracy terapeutycznej, żeby jak najlepiej pomagać Osobie, która podjęła się psychoterapii. 

Zdarza się tak, że sytuacja, której doświadczamy w życiu, powoduje pogorszenie nastroju, przygnębiające myśli, negatywny obraz siebie. Bywa też tak, że nie wydarza się nic szczególnego, a odczuwamy pustkę, smutek albo mamy wrażenie braku spójności. Podjęcie decyzji o przyjściu na terapię jest dobre w każdej sytuacji, kiedy uświadomimy sobie, że potrzebujemy wsparcia, że nie mamy już siły walczyć, albo że nie radzimy sobie z napływającymi emocjami.  Dzięki kontaktowi z drugim człowiekiem można sprawdzić czego potrzebujemy w danej chwili.